Akcja filmu rozgrywa się na tle niedokończonego, dwupiętrowego, betonowego domu, gdzie przejmujący szum samolotów bojowych jest stałym elementem lokalnego pejzażu dźwiękowego. Przedstawia on historię jedenastoletniego chłopca i jego wuja, mężczyzny po sześćdziesiątce. W warstwach i ukrytych zakamarkach niedokończonego domu chłopiec eksperymentuje ze swoją zdolnością kontrolowania rzeczy za pomocą umysłu, pomimo wielokrotnych prób opiekuna, by wtłoczyć go w normy społeczne i stłumić to, co go wyróżnia. Wujek odmawia konfrontacji z rzeczywistością, że zdolności chłopca przeczą samokontroli, a kary, które miały go „unormalnić”, jedynie potęgują napięcie. W nocy, zirytowany przez sen natrętnym odgłosem przelatujących samolotów bojowych, chłopiec przypadkowo powoduje ich katastrofę.