Film Koczanowicz nie ma linearnej fabuły, ani bohaterów w tradycyjnym znaczeniu. Składa się z ciągu epizodów z codziennego, polskiego życia. Milicja poluje tu na Bogu ducha winnych przechodniów, lecz na murach wiszą już wyborcze plakaty „drużyny Lecha”. Ledwie spod pomnika Dzierżyńskiego odjechały limuzyny z wieńcami, a już posąg „wielkiego rewolucjonisty” wisi na dźwigu niczym na stryczku. Wciąż po wszystko stoi się w kolejkach i wszystkim marzy się, by dostać „po równo”, a już Janusz Korwin-Mikke obwieszcza kres socjalistycznej „urawniłowki”. Przewodnikami po tym zwariowanym i ironicznym świecie jest dwóch literatów, komentujących dookolną rzeczywistość. „Kraj świata” to w równej mierze satyra na epokę „komuny”, jak i „Solidarności”. Na miejsce dawnej głupoty przychodzi nowa. Gorzki, ironiczny, bezkompromisowy film.