„Dekalog II” odnosi się do drugiego przykazania: „Nie będziesz brał imienia Pana Boga swego nadaremno”. Dorota Geller jest kobietą z wielkim dylematem. Jej mąż Andrzej leży w szpitalu w ciężkim stanie. Dorota jest w ciąży ze swoim kochankiem, który pragnie by wyjechała dla niego z kraju. Bohaterka prosi ordynatora, pod którego opieką jest jej mąż, by powiedział jej, czy Andrzej przeżyje, od tego zależy jej decyzja o donoszeniu ciąży. Jednak ordynator długo broni się przed złożeniem jakiejkolwiek deklaracji.
