Trzydziestopięcioletnia Marta, architekt, pracuje wspólnie z mężem Pawłem (również architektem) nad nowym projektem. Jest nieuleczalnie chora na stwardnienie rozsiane. Często jej stan pogarsza się na tyle, że musi kilka tygodni spędzać w szpitalu „Caritasu”, prowadzonym przez zakonnice. Poznaje tam Andrzeja, który odwiedza swoją chorą matkę. Podleczona Marta wraca do domu pełna nadziei. Chce dalej pracować i mieć dziecko. Paweł traktuje ją z obojętnością. Nawiązuje przelotny romans z pielęgniarką. Wycofuje nazwisko żony z projektu i sam go kończy. Lekarka nie daje Marcie żadnych szans. Po kolejnym pobycie w „Caritasie” kobieta postanawia rozstać się z Pawłem. Pragnie związku z Andrzejem, lecz on także odchodzi. Marta zostaje sama w pustym mieszkaniu. Załamana, idzie nad rzekę i popełnia samobójstwo.